اگرتو برفکنی در میان شهر نقاب...هزار مومن مخلص درافکنی به عقاب

درون ما ز تو یک دم نمی​شود خالی....کنون که شهر گرفتی روا مدار خراب

تو را حکایت ما مختصر به گوش آید...که حال تشنه نمی​دانی ای گل سیراب

زندگی همه با یاد تو...شادی همه با یافت تو...و جان آنست که درآن شناخت تو است...موجود نفسهای جوانمردانی...حاضر دلهای ذکر کنندگانی...از نزدیک نشانت می دهند و برتر از آنی...از دور می پندارند و نزدیک تر از جانی...ندانم که در جانی یا خود جانی...آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی...

گرم جواز نباشد به پیشگاه قبولت....کجا روم که نمیرم بر آستان عبادت

شنیدمت که نظر می​کنی به حال ضعیفان...تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت

بیاموز تا سرِّ دین بدانیم،بفروز تا در تاریکی نمانیم.تلقین کن تا آداب شرع بدانیم.

تو نواز که دیگران ندانند.تو بساز که دیگران نتوانند.همه را از خودپرستی

رهایی ده،همه را بخود آشنایی ده،همه را ازمکر شیطان نگاهدار،همه را از

آفت نفس اگاه دار...

                      به حقک و حرمتک یا عزیز و یا غفار

الهی!         

     ای عاشق دل سوخته اندوه مدار......روزی به مراد عاشقان گردد کار